جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٥ - غزل ٥٣٢ اى كه بر ماه از خطت، مشكين نقاب انداختى!

اى كه بر ماه از خطت، مِشكينْ نقاب انداختى!

لطف كردى، سايه اى بر آفتاب انداختى‌

تا چه خواهد كرد با ما، آب ورنگِ عارضت‌

حاليا، نيرنگِ نقش خود در آب انداختى‌

گوىِ خوبى بُردى از خوبان خَلُّخ، شاد باش‌

جامِ كيخسرو طلب، كافَراسياب انداختى‌

گرچه از مستى خرابم، طاعتِ من رد مكن‌

كاندر اين شغلم، به امّيد ثواب انداختى‌

گنج عشقِ خود نهادى در دلِ ويران من‌

سايه دولت بر اين كُنجِ خراب انداختى‌

خواب بيداران ببستى، آنگه از نقشِ خيال‌

تهمتى بر شبروانِ خيلِ خواب انداختى‌

پرده از رُخ برفكندى، يك نظر در جلوه گاه‌

وزحيا، حور وپرى را در حجاب انداختى‌

از براى صيدِ دل، در گردنم زنجيرِ زلف‌

چون كمندِ خسروِ مالكْ رِقاب انداختى‌

نصرت الدّين، شاه يحيى، آنكه تاجِ آفتاب‌

از سر تعظيم وقدرت، در تراب انداختى‌

زينهار! از آب شمشيرت، كه شيران را از آن‌

تشنهْ لب كُشتى، نهنگان را در آب انداختى‌

باده نوش از جامِ عالَمْ بين، كه بر اورَنگِ جَمْ‌

شاهدِ مقصود را از رُخ نقاب انداختى‌

هركسى باشمعِ رُخسارت به وجهى عشق باخت‌

زين ميان، پروانه را در اضطراب انداختى‌

از فريبِ نرگس مخمور وچشمِ مىْ پرست‌

حافظِ خلوت نشين را، در شراب انداختى‌