جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩١ - غزل ٥٢٠ آن غاليه خط، گر سوى ما نامه نوشتى

دلم را شد سَرِ زُلفِ تو مسكن‌

بدينسانش فرو مگذار ومشكن‌

وگر دل سر كشد چون زُلْف از خط

بدست آرش، ولى در پاش مفكن‌

چو شمع ار پيشم آيى در شبِ تار

شود چشمم به ديدار تو روشن‌[١]

اگر زكوى تو بويى به من رساند باد

به مژده، جانِ جهان را به باد خواهم داد

تو تا به روىِ من اى نور ديده! دربستى‌

دگر جهان، دَرِ شادى، به روى من نگشاد[٢]

در مصطبه عشق، تنعُّم نتوان كرد

چون بالشِ زَرْ نيست، بسازيم به خشتى‌

عمرى است تا به راه غمت، رُو نهاده‌ايم‌

روى ورياىِ خلق، به يكسو نهاده‌ايم‌

هم جان بدان دو نرگسِ جادو سپرده‌ايم‌

هم دل بر آن دو سنبلِ هندو نهاده‌ايم‌

در گوشه اميد، چو نظّارِگان ماه‌

چشم طلب بر آن خمِ ابرو نهاده‌ايم‌

تا سِحْرِ چشمِ يار، چه بازى كند، كه باز

بنياد، بر كرشمه جادو نهاده‌ايم‌