جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٨ - غزل ٥١٥ عيشم مدام است، از لعل دلخواه

عيشم مدام است، از لعلِ دلخواه‌

كارم به كام است، الْحَمْدُللَّه‌

اى بختِ سركش! تنگش به بر كش‌

گه جامِ زَرْ كش، گه لعل دلخواه‌

ما را به مستى، افسانه كردند

پيرانِ جاهل، شيخان گمراه‌

از قول زاهد، كرديم توبه‌

وز فعل عابد، اسْتَغْفِرُاللَّه‌

جانا! چه گويم شرح فراقت‌

چشمىّ وصَدْ نَمْ، جانىّ وصد آه‌

كافر مبيناد! اين غم كه ديده است‌

از قامتت سرو، از عارضت ماه‌

رُو بر نتابم، از راهِ خدمت‌

سر بر ندارم، از خاكِ درگاه‌

از صبر، عاشق! خوشتر نباشد

صبر از خدا خواه، صبر از خدا خواه‌[١]

دلقِ مُلَمَّع، زُنّارِ راه است‌

صوفى نداند، اين رسم واين راه‌

ديشب به رُويش، خوش بود وقتم‌

از وصلِ جانان، صد لَوْحَشَ اللَّه!

شوقِ رُخَت بُرد، از ياد حافظ

وردِ شبانه، درسِ سحرگاه‌