جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٥ - غزل ٥١٤ عيد است وموسم گل، ساقى! بيار باده

استوار ومستقيم روى و تمام وجودت را به سوى دين نما، همان سرشت خدايى كه همه مردم را بر آن آفريد.) عمل نمايم. به گفته خواجه در جايى:

واعظ كه ديروز، عاشقان دوست را از باده نوشى وعشق ورزيدن به معشوق منع مى‌فرمود، وچون زاهد به عبادات قشرى دعوت مى نمود، امروز نه تنها از نصيحت ما دست كشيده، كه خود نيز تقواى ظاهر وقشرى را كنار گذاشته، وبا نوشيدن باده معرفت، به مستى گراييده. در جايى نسبت به زاهد مى گويد:

وباز مى گويد:

اى خواجه! ويااى سالك! عمرت سپرى شد واز دوست بهره اى نگرفتى، وبهار.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦١، ص ٣٣٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٧، ص ٢٤٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٠٦، ص ٣٦٤.