جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢١ - غزل ٥١١ در سراى مغان رفته بود وآب زده

دَرِ سراى مغان رُفته بود وآب زده‌

نشسته پير وصلايى به شيخ وشاب زده‌

سبو كشان، همه در بندگيش بسته كمر

ولى زطَرْفِ كُله، گوشه بر سحاب زده‌

فروغ جام وقدح، نورِ ماه پوشيده‌

عذار مغبچگان، راهِ آفتاب زده‌

گرفته ساغر عشرت، فرشته رحمت‌

ز جرعه، بر رُخِ حور وپرى گلاب زده‌

زشور وعربده شاهدانِ شيرين كار

شكر شكسته، سمن ريخته، رباب زده‌

عروس بخت، در آن حجله با هزاران ناز

كشيده وسمه وبر برگِ گل گلاب زده‌

سلام كردم وبا من به روى خندان گفت:

كه اى خمار كشِ مفلسِ شرابْ زده!

كه اين كُنَدكه تو كردى، به ضعف همّت وراى؟

زكنج خانه شده، خيمه بر خراب زده‌

وصال دولت بيدار، ترسمت ندهند

كه خفته اى تو در آغوشِ بختِ خواب زده‌

فَلَك، جَنيبه كشِ شاه نصرت الدّين است‌

بيا ببين، مَلَكش دست در ركاب زده‌

خِرد كه مُلْهَم غيب است، بَهْرِ كسب شرف‌

ز روى صدق، صدش بوسه بر حباب زده‌

بيا به ميكده حافظ! كه بر تو عرضه كنم‌

هزار صف، زدعاهاى مستجاب زده‌