جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٣ - غزل ٥١٠ دامن كشان همى شد در شرب زر كشيده

دامن كشان همى شد در شربِ زَرْ كشيده‌

صد ماهرو ز رشكش، جَيْبِ قصب دريده‌

از تاب آتشِ مِىْ، بر گرد عارضش خوى‌

چون قطره‌هاى شبنم، بر برگ گل چكيده‌

ياقوت جان فزايش، از آب لطف زاده‌

شمشاد خوش خرامش، در ناز پروريده‌

لفظ فصيح شيرين، قدّ بلند چابك‌

روى لطيف نازك، چشم خوش كشيده‌[١]

آن لعل دلكشش بين، وآن خنده پر آشوب‌

آن رفتن خوشش بين، وآن كام آرميده‌

آن آهوى سيه چشم، از دام ما برون شد

ياران! چه چاره سازيم، با اين دل رميده؟

تا كى كشم عتابت؟ ازچشم نيم خوابت‌

روزى كرشمه اى كن، اى نور هر دو ديده!

زنهار تا توانى، اهل نظر ميازار

دنيا وفا ندارد، اى يار برگزيده!

صد شكر باز گويم، در بندگىّ خواجه‌

گر اوفتد به دستم، آن ميوه رسيده‌

هر بد كه گفت دشمن، در حقّ ما شنيدى‌

يارب! كه مدّعى را، بادا زبان بريده!

گر خاطر شريفت، رنجيده شد زحافظ

بازآ، كه توبه كرديم، از گفته وشنيده‌