جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨١ - غزل ٥٠٤ از خون دل نوشتم، نزديك يار نامه

عاشقِ خسته، زدردِ غم هجران تو سوخت‌

خود نپرسى تو كه آن عاشقِ غمخوار كجاست‌[١]

پرسيدم از طبيبى، احوال دوست، گفتا:

فى بُعْدِها عَذابٌ، فى قُرْبِها سَلامَة[٢]

مى‌سوزم از فراقت، رو از جفا بگردان‌

هجران بلاى ما شد، يارب! بلا بگردان‌

اى نور چشمِ مستان! در عين انتظارم‌

چنگ حزين وجامى، بنواز يا بگردان‌

دوران چو مى نويسد، بر عارض بُتان خط

يارب نوشته بد، از يار ما بگردان‌

حافظ! زخوب رويان، قسمت جز اينقدر نيست‌

گر نيستت رضايى، حكم قضا بگردان‌[٣]

گفتم: ملامت آرد، گر گِرْدِ دوست گردم‌

وَاللَّهِ ما رَأَيْنا حُبّاً بِلا مَلامَة[٤]