جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٢ - غزل ٥٠٤ از خون دل نوشتم، نزديك يار نامه

طبيب را گفتم: به گرد دوست گرديدن واختيار نمودن انس وعشق ويادش، به ملامت مبتلايم خواهد كرد. فرمود: مگر ممكن است عاشق شدن وملامت نكشيدن «وَاللَّهِ ما رَأَيْنا حُبّاً بِلا مَلامَة» آن هم فريفتگى به كسى كه در جمال وكمال يكتاست.

در جايى مى گويد:

در جاى ديگر مى گويد:

خلاصه بخواهد به خود با اين بيان بگويد: از اختيار نمودن طريقه اى كه پيش گرفته‌اى، اگرچه راه به جايى نبرده‌اى، نادم مباش؛ زيرا:

محبوبا! اشك ديدگانم خوب حكايت از درون ريشم در اشتياق مشاهده جمالت مى‌كند، ونشان مى دهد كه چگونه شعله‌هاى آتش فراقت در آن زبانه كشيده، كه:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٨، ص ٣٣٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٨، ص ٢٠١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٨، ص ١٥٣.