جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٠ - غزل ٥٠٤ از خون دل نوشتم، نزديك يار نامه

بفكن بر صف رندان، نظرى بهتر از اين‌

بر در ميكده ميكن، گذرى بهتر از اين‌

آن كه فكرش، گره از كارِ جهان بگشايد

گو: در اين نكته بفرما، نظرى بهتر از اين‌[١]

بى مِهْرِ رُخَت، روز مرا نور نمانده است‌

وز عمر مرا جز شبِ ديجور نمانده است‌

مِنْ بعد چه سود؟ ار قدمى رنجه كند دوست‌

كز جان رمقى، در تن رنجور نمانده است‌

صبر است مرا چاره، زهجران تو، ليكن‌

چون صبر توان كرد، كه مقدور نمانده است‌[٢]

دارم من از فراقت در ديده صد علامت‌

لَيْسَتْ دُمُوعُ عَيْنى هذى لَنَا العَلامَة[٣]

مدّتى شد، كآتشِ سوداىِ او در جان ماست‌

وين تمنّا بين، كه دايم در دل ويران ماست‌

مَرْدُمِ چشمم، به خوناب جگر غرقند، از آنك‌

چشمه مِهْرِ رُخَش، در سينه نالان ماست‌[٤]

اى نسيم سحر! آرامگه يار كجاست؟

منزل آن مَهِ عاشقْ كُشِ عيّار كجاست؟