جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٥ - غزل ٥٠٣ مطرب خوش نوا! بگو، تازه به تازه نو به نو

اى نفحات به وجد آورنده عاشقان! انس شما با محبوب سبب مى شود كه تازه به تازه از يار وجمال وكمالش براى آنان سخنها گوييد، وهر دم از او برايشان پيامهاى شورانگيز بياوريد، چون با يار دلنشينم (كه در كمالات بى‌انتهاست) خلوت كرديد وبوسه‌هاى آرزومندانه گرفتيد، نزد من آييد تا آثار محبّتهاى او را در شما ببينم وبهره‌مند گردم.

وممكن است خطاب خواجه در اين بيت با خود باشد، بخواهد بگويد:

لذا مى گويد:

اى خواجه! آن زمان از حيات وزندگى اين جهان وعالم باقى بهره خواهى برد كه همواره ياد حضرت محبوب را اختيار نمايى؛ وگرنه گهگاه مراقب او بودن، روشنايى وكمال نخواهد بخشيد؛ پس «باده بخور به ياد او، تازه به تازه نو به نو»؛ كه:

٣٣٨١

«يا مَوْلاىَ! بِذِكْرِكَ عاشَ قَلْبى.»

[٣]: (اى سرور من! دلم به ياد تو زنده است.) ونيز:

٣٣٨٢

«إلهى! ... أنْتَ الَّذى‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨، ص ٤٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٤، ص ٢٣٦.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٧٣.