جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣١ - غزل ٤٩٧ خط عذار يار، كه بگرفت ماه از او
|
برون خرام وببر گُوىِ خوبى از همه كس |
سزاىِ حور دِهْ ورونقِ پرى بشكن[١] |
|
|
ابروى دوست، گوشه محراب دولت است |
آنجا بساى چهره وحاجت بخواه از او |
|
اى خواجه! مشاهده جمال دوست ودولت از دست رفتهات، به مراقبه وتوجّه به محراب ابروان وسربندگى ساييدن به پيشگاهش بدست مى آيد. «آنجا بساى چهره وحاجت بخواه از او.»؛ كه:
٣٦٨٨
«إلهى! فَاسْلُكْ بِنا سُبُلَ الوُصُولِ إلَيْكَ، وَسَيَّرْنا فى أقْرَبِ الطُّرُقِ لِلوُفُودِ عَلَيْكَ، قَرِّبْ عَلَيْنَا البَعيدَ، وَسَهِّلْ عَلَيْنَا العَسيرَ الشَّديدَ، وَألْحِقْنا بِالعِبادِ [بِعِبادِكَ] الَّذينَ هُمْ بِالبِدارِ إلَيْكَ يُسارِعُونَ، وَبابَكَ عَلَى الدَّوامِ يَطْرُقُونَ، وَإيّاكَ فِى اللَّيْلِ يَعْبُدُونَ.»
[٢]: (معبودا! پس ما را در راههاى وصول ورسيدن به درگاهت رهسپار ساز، ودر بهترين راههاى بار يافتن بر خويش راهى گردان. دور را بر مانزديك، و [كار] دشوار سخت را بر ما آسان گردان وبه آن گروه از بندگانت كه به پيشى گرفتن به درگاهت شتاب مى نمايند، وپيوسته درِ خانه تو را مىكوبند، ودر شب تنها به پرستش تو مشغولند، ملحق نما.) وبگو:
|
روشنىِ طلعتِ تو، ماه ندارد |
پيش تو گل، رونقِ گياه ندارد |
|
|
گوشه ابروى توست، منظرِ چشمم |
خوشتر از اين گوشه، پادشاه ندارد |
|
|
حافظ اگر سجده تو كرد، مكن عيب |
كافرِ عشق اى صنم! گناه ندارد[٣] |
|
|
اى جُرعهْ نوشِ مجلسِ جَمْ! سينه پاكدار |
كآيينه اى است جامِ جهان بين، كه آه از او! |
|
اى سالكى كه جرعه اى از جام جهان بينات داده اند ومى خواهى به مقام خليفة اللّهى وكمالِ
٣٥٠٧
«كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذى يَسْمَعُ بِهِ، وَبَصَرَهُ الَّذى يَبْصُرُ بِهِ.»
[٤]: (گوش او مى شوم.
[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٩، ص ٣٤٨.
[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٧.
[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٠، ص ١٦٨.
[٤] - اصول كافى، ج ٢، ص ٣٥٢، از روايت ٧.