جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٦ - غزل ٤٩٦ تاب بنفشه مى دهد، طره مشكساى تو

ما لا تَعْلَمُونَ»[١]: (من از چيزهايى كه شما آگاه نيستيد، آگاهم.) ونيز: «وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها»[٢]: (وهمه نامهاى خود را به آدم آموخت.) مرا بر آن داشت كه همّت خويش بگمارم وبه گفتار نادانان عالم طبيعت گوش ندهم تا وصالت را بيابم.

دلدارا! گِلَم را با محبّت وعشق به جمالت آميخته‌اى، و: «وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي»[٣]: (واز روح خويش در او دميدم.) وهمچنين: «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»[٤]: (همان سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد.) فرموده‌اى، با اين همه چگونه مى توانم دوستت ندارم وخاك در تو گشتن وعبوديّتت، مرا بهشت نباشد؛ كه: «يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ! ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً، فَادْخُلِي فِي عِبادِي، وَ ادْخُلِي جَنَّتِي»[٥]: (اى نفس مطمئن وروان آسوده، به سوى پروردگارت بازگرد، در حالى كه هم تو از او خشنودى وهم او از تو خرسند است.) ونيز: «وَ ما لِيَ لا أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ»[٦]: (وچرا خدايى را كه مرا آفريده وشما به سوى او رجوع خواهيد نمود، نپرستم؟!) وهمچنين: «إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ، إِلَّا آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً»[٧]: (هر آن كه در آسمانها وزمين است، به صورت بنده وبرده به سوى خداوند بسيار مهربان مى آيند.) محبوبا! سرنوشت وپايه خلقت مرا بر عشق خود نهادى؛ كه:

٣٧٧٥

«وَبَعَثَهُمْ فى سَبيلِ مَحَبَّتِهِ.»

[٨]: (وآنها را در راه اراده خويش.

[١] - بقره: ٣٠.

[٢] - بقره: ٣١.

[٣] - ص: ٧٢.

[٤] - روم: ٣٠.

[٥] - فجر: ٣٠- ٢٧

[٦] - يس: ٢٢.

[٧] - مريم: ٩٣.

[٨] - صحيفه سجاديّة، دعاى ١.