جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٤ - غزل ١٠ رونق عهد شباب است دگر بستان را

و ديدار دوباره‌ات را طالبم. در جايى مى گويد:

اى خواجه! و يااى سالك! اگر طالب آسودگى و نجات از مهالك هستى، با مردان خدا، (انبياء و اولياء) : بنشين و مصاحبت آنان را از نظر قول و عمل اختيار كن، تا از مهالك نجات پيدا كنى و به منزلگاه قرب دوست راه يابى؛ كه:

٦٣

«إنَّما مَثَلُ أهْلِ بَيْتى فى هذِهِ الامَّةِ، كَسَفينَةِ نُوحٍ، مَنْ رَكِبَها نَجى‌، وَمَنْ تَرَكَها هَلَكَ.»

[٣]: (همانا مَثَل اهل بيت من در اين امّت، مانند كشتى حضرت نوح است كه هركس بر آن نشست نجات يافت، و هركس كه رهايش كرد، هلاك گشت.).

و ايشانند كه به اذن خداوند تمامى عالم را زير نظر دارند، و همه مطيع آنان مى‌باشند؛ كه:

٦٤

«إرادَةُ الرَّبِّ فى مَقاديرِ امُورِهِ تَهْبِطُ إلَيْكُمْ وَتَصْدُرُ مِنْ بُيُوتِكُمْ.»

[٤]: (اراده پروردگار در تقديرات و اندازه گيرى امورش، به پيشگاه شما فرود مى آيد و سپس از بيوت [و مقام منيع‌] شما [به جهانيان‌] صادر مى شود.).

و ممكن است مراد از «مردان خدا» اساتيد باشند.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦، ص ٤٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٨، ص ٣٢٨.

[٣] - بحار الانوار، ج ٢٣، ص ١٢١، روايت ٤٣.

[٤] - كامل الزّيارات، باب ٧٩، زيارت ٢، ص ٢٠٠.