جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ

حال ببينيم خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازى كيست؟

غزل 1 ألا يا أيها الساقى! أدر كأسا وناولها

غزل 2 اى فروغ حسن ماه از روى رخشان شما!

غزل 3 دل مى رود ز دستم، صاحبدلان! خدا را

غزل 4 ساقى! به نور باده، برافروز جام ما

غزل 5 صلاح كار كجا و من خراب كجا؟

غزل 6 اگرآن ترك شيرازى، به دست آرد دل ما را

غزل 7 دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما

غزل 8 شب از مطرب، كه دل خوش باد وى را!

غزل 9 صوفى! بيا، كه آينه صاف است جام را

غزل 10 رونق عهد شباب است دگر بستان را

غزل 11 به ملازمان سلطان كه رساند اين دعا را

غزل 12 صبا! به لطف بگو، آن غزال رعنا را

غزل 13 ساقيا! برخيز و در ده جام را

غزل 14 ما برفتيم و تو دانى و دل غمخور ما

غزل 15 لطف باشدگر نپوشى از گداها روت را

غزل 16 تا جمالت عاشقان را زد به وصل خود صلا

غزل 17 مىدمد صبح و كله بسته سحاب

غزل 18 گفتم اى سلطان خوبان! رحم كن براين غريب

غزل 19 آفتاب از روى او شد در حجاب

غزل 20 تعالى الله! چه دولت دارم امشب

غزل 21 صبح دولت مى دمد كو جام همچون آفتاب؟

غزل 22 ز باغ وصل تو يابد رياض رضوان آب

غزل 23 بيا كه قصر امل، سخت سست بنياد است

غزل 24 بروبه كار خوداى واعظ! اين چه فرياداست؟

غزل 25 روزه يكسو شد و عيد آمد و دلها برخاست

غزل 26 چو بشنوى سخن اهل دل، مگو كه خطاست

غزل 27 روضه خلد برين، خلوت درويشان است

غزل 28 مطلب طاعت و پيمان درست از من مست

غزل 29 سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

غزل 30 دل، سراپرده محبت اوست

غزل 31 آن سيه چرده، كه شيرينى عالم با اوست

غزل 32 دارم اميد عاطفتى از جناب دوست

غزل 33 آن شب قدرى كه گوينداهل خلوت، امشب است

غزل 34 سينهام زآتش دل، در غم جانانه بسوخت

غزل 35 زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست

غزل 36 آن پيك نامور، كه رسيد از ديار دوست

غزل 37 زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست

غزل 38 مرحبا! اى پيك مشتاقان! بگو پيغام دوست

غزل 39 آن ترك پرى چهره كه دوش از بر ما رفت

غزل 40 منم كه گوشه ميخانه، خانقاه من است

غزل 41 لعل سيراب به خون تشنه، لب يار من است

غزل 42 روزگارى است كه سوداى بتان دين من است

غزل 43 اى شاهد قدسى! كه كشد بند نقابت؟

غزل 44 باغ مرا چه حاجت سرو وصنوبر است؟!

غزل 45 شكفته شدگل حمراو گشت بلبل مست

غزل 46 زلف آشفته و خوى كرده و خندان لب و مست

غزل 47 خدا چو صورت ابروى دلرباى تو بست

غزل 48 اى هدهد صبا! به سبا مى فرستمت

غزل 49 اى غايب از نظر! به خدا مى سپارمت

غزل 50 به جان خواجه و حق قديم و عهد درست

غزل 51 خلوت گزيده را، به تماشا چه حاجت است

غزل 52 خوشتر ز عيش و صحبت باغ و بهارچيست

غزل 53 ما هم اين هفته شد از شهر وبه چشمم سالى است

غزل 54 صحن بستان ذوق بخش وصحبت ياران خوش است

غزل 55 در دير مغان آمد، يارم قدحى در دست

غزل 56 گل دربر و مى در كف و معشوقه به كام است

غزل 57 اگر به لطف بخوانى، مزيد الطاف است

غزل 58 ما را ز خيال تو، چه پرواى شراب است

غزل 59 كنون كه در كف گل، جام باده صاف است

غزل 60 اگرچه باده، فرح بخش وباد، گلبيز است

جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٥ - غزل ٥٣ ما هم اين هفته شد از شهر وبه چشمم سالى است

خوانده شده! واى خدايى كه درخواست كننده از او رد نمى شود و آرزو كننده‌اش نااميد نمى‌گردد! اى آنكه دَرِ رحمتش براى خوانندگان باز و پرده‌اش براى اميدواران برداشته شده است!- به گفته خواجه در جايى:

گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود؟		پيش پايى، به چراغ تو ببينم چه شود؟

يارب! اندر كَنَف سايه آن سرو بلند		گر من سوخته يك دم بنشينم چه شود؟

آخراى خاتمِ جمشيدِ سليمانْ آثار!		گرفتد عكس تو بر لعل نگينم چه شود؟[١]

مى‌چكد شير هنوز ازلب همچون شكرش‌		گرچه در عشوه گرى هرمژه‌اش قَتّالى است‌

اگرچه اكنون محبوب با عشوه و ناز و تير مژگان و صفت جلالش درصدد كُشتن و نابودى‌ام مى باشد، ولى در گذشته لب و صفت جمال، و يا شيرينى گفتار او آب حيات و زندگى تازه اى به من عنايت مى فرمود. حال هم كه به فراق مبتلا گشته‌ام كام خود را از ديدار گذشته‌ام شيرين مى يابم. در جايى مى گويد:

اى همه كار تو مطبوع وهمه جاى تو خوش!		دلم از عشوه شيرينِ شكر خاى تو خوش‌

شيوه ناز تو شيرين، خط و خال تو مليح‌		چشم و ابروى تو زيبا، قد وبالاى تو خوش‌

پيش چشم تو بميرم، كه بدان بيمارى‌		مى‌كند درد مرا از رُخ زيباى تو خوش‌

در رَهِ عشق كه از سيل فنا نيست گذار		مى‌كنم خاطر خود را به تمنّاى تو خوش‌[٢]

بعد از اينم نبود شائبه در جوهرِ فرد		كه دهان تو براين نكته، خوش استدلالى است‌

(سخنى عاشقانه است) بخواهد بگويد: محبوبا! پس ازاينكه در گذشته برايم تجلّى نمودى و به بساطت تو پى بردم، بر من گفتار آنان كه مى گويند: «جزء لايتجزّى‌.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٢، ص ١٩١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥٠، ص ٢٦٥.