جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٠ - غزل ٥٢ خوشتر ز عيش و صحبت باغ و بهارچيست

به عنايت نظرى كن، كه منِ دلشده را

نرود بى‌مدد لطفِ تو، كارى از پيش‌

پرسشِ حال دلِ سوخته كن بَهْرِ خدا

نيست از شاه عجب، گر بنوازد درويش‌[١]

زاهد شرابِ كوثر و حافظ پياله خواست‌

تا در ميانه، خواسته كردگار چيست‌

اى همه كار تو مطبوع وهمه جاىِ تو خوش‌

دلم از عشوه شيرينِ شكْر خاىِ تو خوش‌

هم گلستانِ خيالم ز تو پُر نقش و نگار

هم مشامِ دلم از زلفِ سَمَن ساىِ تو خوش‌

پيشِ چشم تو بميرم، كه بدان بيمارى‌

مى‌كند دردِ مرا از رُخ زيباى تو خوش‌

در رَهِ عشق كه از سيل فنا نيست گذار

مى‌كنم خاطر خود را به تمنّاى تو خوش‌[٢]