جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٩ - غزل ٤٧ خدا چو صورت ابروى دلرباى تو بست

بخواهد بگويد: نه تنها من، كه همه موجوداتت را نواى توست كه به وجد و طرب درآورده.

خلاصه آنكه: معشوقا! نه تنها نفحات و نسيمهاى قدسى‌ات، سحرگاهان از كار بسته دلدادگان جمالت گره گشود و آنان را به تو متوجّه ساخت، از آنان هم كه هنوز در حجاب بسر مى بردند و از تو جز بويى نشنيده بودند گره گشايى نمود. بخواهد با اين بيان بگويد: خواجه‌ات را از نسيمهاى روح افزاى صبحگاهان كه بندگان خاصّت را با آن مى نوازى و به ديدارت نايل مى سازى، بهره‌مند نما. در جايى مى گويد:

و ممكن است منظور وى از «نسيم صبح»، رسول اللَّه ٦ باشد بخواهد بگويد:

حضرتش ٦ چون عشق تو را اختيار نموده بود، از مشكلاتِ كار عاشقانت گره گشايى مى نمود.

آرى، خواسته آدم ابوالبشر ٧ و فرزندانش اين نبوده و نيست كه گرفتار زندان عالم خاكى و دنيوى باشند، كه:

٣٥٥

«ياأباذَرّ! ألدُّنْيا سِجْنُ المُؤْمِنِ وَجَنَّةُ الكافِرِ، وَما أصْبَحَ مُؤْمِنٌ فيها إلّاحَزيناً.»

[٢]: (اى ابوذر! دنيا، زندان مؤمن و بهشت كافر است، و هيچ مؤمنى درآن.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٨، ص ٣٢٨.

[٢] - بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٨٠.