جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٧ - غزل ٤٧ خدا چو صورت ابروى دلرباى تو بست

گويا خواجه وصالى داشته آن را از دست داده و دراين غزل با بيانات عاشقانه‌اش تمنّاى دوباره آن را نموده، مى‌گويد:

محبوبا! ناز توست كه گره از كار عاشقانت مى گشايد و آنان را فريفته تر به تو مى‌سازد و به فنايشان دست مى زند، لذا از آن هنگام كه بنايت بر آن شد تا به كرشمه جمال و جلالت ظهور نمايى و از پنهانى بيرون آيى، گشايش كار ايشان را مى‌خواستى؛ كه:

٣٩٤

«كُنْتُ كَنْزاً مَخْفِيّاً [ظ: خَفِيّاً]، فَأحْبَبْتُ أنْ اعْرَفَ، فَخَلَقْتُ الخَلْقَ لِكَىْ اعَرَفَ.»

[١]: (گنجى پنهان بودم، پس دوستدار آن شدم كه شناخته شوم، لذا مخلوقات را آفريدم تا مرا بشناسند.) من هم يكى از عاشقانت مى باشم،

[١] - بحار الانوار، ج ٨٧، ص ٣٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٩، ص ٣٤٨.