جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٦ - غزل ٤١ لعل سيراب به خون تشنه، لب يار من است

گفتم: كِىْ‌ام دهان و لبت كامران كنند؟

گفتا: به چشم، هرچه توگويى چنان كنند

گفتم: خراجِ مصر طلب مى كند لبت‌

گفتا: در اين معامله، كمتر زيان كنند

گفتم: به نقطه دهنت، خود كه بُرد راه؟

گفت: اين حكايتى است كه با نكته دان كنند

گفتم: ز لعلِ نوشْ لبان، پير را چه سود؟

گفتا: به بوسه شكرينش جوان كنند[١]

لبت مى بوسم و در مى كشم مِىْ‌

به آب زندگانى برده‌ام پى‌

لبش مى بوسم و خون مى خورد جام‌

رُخش مى بينم و گل مى كندخوى‌[٢]

آن كه در طرز غزل، نكته به حافظ آموخت‌

يارِ شيرينْ سخنِ نادرهْ گفتار من است‌

بلبل از فيضِ گل آموخت سخن، ورنه نبود

اين همه قول و غزل، تعبيه در منقارش‌[٣]

چو ذوق يافت دلِ من به ذكر آن محبوب‌

مراست تحفه جان بخش غمزدا حافظ![٤]