جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٦ - غزل ٣١ آن سيه چرده، كه شيرينى عالم با اوست

و در حديث نيز در تفسير آيه شريفه‌ «لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ»\* آمده كه:

٢٤٧

«لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ، شَجَرَةَ العِلْمِ، شَجَرَةَ عِلْمِ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ- صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ-، آثَرَهُمُ اللَّهُ تَعالى بِهِ دُونَ خَلْقِهِ.»

[١]: (به اين درخت نزديك نشويد، يعنى درخت علم، درخت علم و آگاهى محمّد وآل محمّد- ٦- [زيرا] خداوند متعال ايشان را برگزيده و اين علم را منحصراً مختصِّ آنان قرار داده و نه ديگر مخلوقات.).

بخواهد با اين بيان به خود خطاب كرده باشد و بگويد: جايى كه حضرت آدم ٧ را تقاضاى كمالات او نباشد، تو را نسزد كه آن را تمنّا داشته باشى، مگر آنكه به تمام معنى از او تبعيّت نمايى تا از آن بهره‌ات دهند.

اى دوستان! به فريادم رسيد، آن كس كه شفا بخش دل مجروح هجران كشيده من بود و با ديدنش مى توانستم ديدار دوست را به تمام معنى دريابم؛ كه:

٢٤٨

«أللّهُمَّ! إنّى أسْأَلُكَ بِالتَّجَلِّى الأعْظَمِ.»

[٢]: (خداوندا! تجلّى اعظم تو را خواستارم.- آرامشى و مرهمى بر زخم درونى‌ام باشد، از كفم بشد، حال مرا چاره چيست؟ امّا:

آن كه دم عيسوى داشت و مى توانستم با ديدارش حيات ابدى و تجلّى تامّ الهى را بدست آورم و به مقام و منزلت ملكوتى‌اش راه يابم، از دستش دادم و اعتنايى به من نكرد و رفت.

و ممكن است منظور خواجه از بيت گذشته و اين بيت، محبوب باشد، بخواهد.

[١] - بحار الانوار، ج ١١، ص ١٨٩، روايت ٤٧.

[٢] - مصباح كفعمى، ص ٥٣٥، و بلد الأمين، ص ١٨٣.