جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ

حال ببينيم خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازى كيست؟

غزل 1 ألا يا أيها الساقى! أدر كأسا وناولها

غزل 2 اى فروغ حسن ماه از روى رخشان شما!

غزل 3 دل مى رود ز دستم، صاحبدلان! خدا را

غزل 4 ساقى! به نور باده، برافروز جام ما

غزل 5 صلاح كار كجا و من خراب كجا؟

غزل 6 اگرآن ترك شيرازى، به دست آرد دل ما را

غزل 7 دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما

غزل 8 شب از مطرب، كه دل خوش باد وى را!

غزل 9 صوفى! بيا، كه آينه صاف است جام را

غزل 10 رونق عهد شباب است دگر بستان را

غزل 11 به ملازمان سلطان كه رساند اين دعا را

غزل 12 صبا! به لطف بگو، آن غزال رعنا را

غزل 13 ساقيا! برخيز و در ده جام را

غزل 14 ما برفتيم و تو دانى و دل غمخور ما

غزل 15 لطف باشدگر نپوشى از گداها روت را

غزل 16 تا جمالت عاشقان را زد به وصل خود صلا

غزل 17 مىدمد صبح و كله بسته سحاب

غزل 18 گفتم اى سلطان خوبان! رحم كن براين غريب

غزل 19 آفتاب از روى او شد در حجاب

غزل 20 تعالى الله! چه دولت دارم امشب

غزل 21 صبح دولت مى دمد كو جام همچون آفتاب؟

غزل 22 ز باغ وصل تو يابد رياض رضوان آب

غزل 23 بيا كه قصر امل، سخت سست بنياد است

غزل 24 بروبه كار خوداى واعظ! اين چه فرياداست؟

غزل 25 روزه يكسو شد و عيد آمد و دلها برخاست

غزل 26 چو بشنوى سخن اهل دل، مگو كه خطاست

غزل 27 روضه خلد برين، خلوت درويشان است

غزل 28 مطلب طاعت و پيمان درست از من مست

غزل 29 سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

غزل 30 دل، سراپرده محبت اوست

غزل 31 آن سيه چرده، كه شيرينى عالم با اوست

غزل 32 دارم اميد عاطفتى از جناب دوست

غزل 33 آن شب قدرى كه گوينداهل خلوت، امشب است

غزل 34 سينهام زآتش دل، در غم جانانه بسوخت

غزل 35 زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست

غزل 36 آن پيك نامور، كه رسيد از ديار دوست

غزل 37 زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست

غزل 38 مرحبا! اى پيك مشتاقان! بگو پيغام دوست

غزل 39 آن ترك پرى چهره كه دوش از بر ما رفت

غزل 40 منم كه گوشه ميخانه، خانقاه من است

غزل 41 لعل سيراب به خون تشنه، لب يار من است

غزل 42 روزگارى است كه سوداى بتان دين من است

غزل 43 اى شاهد قدسى! كه كشد بند نقابت؟

غزل 44 باغ مرا چه حاجت سرو وصنوبر است؟!

غزل 45 شكفته شدگل حمراو گشت بلبل مست

غزل 46 زلف آشفته و خوى كرده و خندان لب و مست

غزل 47 خدا چو صورت ابروى دلرباى تو بست

غزل 48 اى هدهد صبا! به سبا مى فرستمت

غزل 49 اى غايب از نظر! به خدا مى سپارمت

غزل 50 به جان خواجه و حق قديم و عهد درست

غزل 51 خلوت گزيده را، به تماشا چه حاجت است

غزل 52 خوشتر ز عيش و صحبت باغ و بهارچيست

غزل 53 ما هم اين هفته شد از شهر وبه چشمم سالى است

غزل 54 صحن بستان ذوق بخش وصحبت ياران خوش است

غزل 55 در دير مغان آمد، يارم قدحى در دست

غزل 56 گل دربر و مى در كف و معشوقه به كام است

غزل 57 اگر به لطف بخوانى، مزيد الطاف است

غزل 58 ما را ز خيال تو، چه پرواى شراب است

غزل 59 كنون كه در كف گل، جام باده صاف است

غزل 60 اگرچه باده، فرح بخش وباد، گلبيز است

جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣ - حال ببينيم خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازى كيست؟

سَمْعَهُ الَّذى يَسْمَعُ بِهِ، وَبَصَرَهُ الَّذى يَبْصُرُ بِهِ ....»

[١] را مصداق گشته است.

خواجه، شيعه اى است كه رسول اللَّه ٦ و اهل بيت : را به مقام نورانيّت‌[٢] شناخته، و اين مطلب را در ابيات‌[٣] رسايش نسبت به ايشان گنجانيده است.

خواجه، يگانه زمانى است كه بعد از وى اهل كمال و معرفت او را ستوده و ارباب شعر و سخن در مدح گفتار و غزليات و مقام و منزلت معنوى او غزلياتى سروده‌اند، از جمله عارف و محدّث و متتبّع با عظمت، مرحوم ملّامحسن فيض كاشانى كه مى فرمايد:

اى يار! مخوان ز اشعار، الّا غزل حافظ		اشعار بود بيكار، الّا غزل حافظ

در شعر بزرگان جمع، كم يابى تو اين هر دو		لطف سخن و اسرار، الّا غزل حافظ

استاد غزل سعدى است نزد همه كس، ليكن‌		دل را نكند بيدار، الّا غزل حافظ

صوفيّه‌[٤] بس گفتند، دُرهاى نكوسُفتند		شيرين نبوداى يار! الّا غزل حافظ

آنها كه تهيدستند، از گفته خود مستند		كس را نكند هشيار، الّا غزل حافظ

غوّاصِ بحار شعر، نادر به كَفش افتد		نظمى كه بُوَد دُربار، الّا غزل حافظ

شعرى كه پسنديده است، آن است كه آن دارد		آن نيست به هرگفتار، الّاغزل حافظ

اى فيض تتبّع كن طرز غزلش، چون نيست‌		شعرى كه بود مختار، الّا غزل حافظ[٥]

و همچنين مرحوم حكيم متألّه حاج ملّا هادى سبزوارى مى گويد:

هزاران آفرين بر جان حافظ		همه غرقيم در احسان حافظ

[١] - الجواهر السنية، ص ١٢١- و گوش او مى شوم كه با آن مى شنود، و چشم او كه با آن مى بيند ....

[٢] - براى آشنايى با معناى مقام نورانيّت، به رساله« جلوه نور»، و رساله« فروغ شهادت» از نويسنده رجوع شود.

[٣] - قصيده اوّل ديوان حافظ، چاپ قدسى، و غزل ٣١، ص ٥٩، و غزل ٣٦، ص ٦٢ و غزل ٢١١، ص ١٧٦، و غزل ٣٠٥، ص ٢٣٨.

[٤] - برگزيدگان.

[٥] - ديوان مرحوم فيض كاشانى، ص ٢١٩ و ٢٢٠.