جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٨٢ - غزل ٥٩ كنون كه در كف گل، جام باده صاف است

و بگو:

اميد آنكه ديدارت دست دهد و (با زبان حال و قال)

٤٧٥

«مَتى‌ غِبْتَ حَتّى تَحْتاجَ إلى‌ دَليلٍ يَدُلُّ عَلَيْكَ؟! وَمَتى‌ بَعُدْتَ حَتّى تَكُونَ الآثارُ هِىَ الَّتى تُوصِلُ إلَيْكَ؟!»

[٣]: (كى غايب بوده اى تا نيازمند راهنمايى باشى كه برتو رهنمون شود؟! و كجا دور بوده اى تا آثار و مظاهر مرا به تو واصل سازد؟!) گويى.

اگر فقيه مدرسه روز يا شب گذشته حكم به حرمت نوشيدن مِىْ داده، در مستىِ غفلت از فطرتِ خويش، و يا غرور دانايى‌اش بسرمى برده؛ كه:

٤٧٦

«سُكْرُ الغَفْلَةِ وَالغُرُورِ أبْعَدُ إفاقَةً مِنْ سُكْرِ الخُمُورِ.»

[٤]: ( [انسان‌] از مستىِ غفلت و فريفتگى، ديرتر از مستى شرابها به هوش مى آيد.)؛ و گرنه چرا فتوى‌ به حرمت تصرّف در مال اوقاف كه طالب بهره مندى ازآن است، نمى‌دهد و افراد را از خوردنش منع نمى نمايد؟.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢، ص ٧٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٤، ص ١٤٤.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الغفلة، ص ٢٩٦.