جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٧ - غزل ٥٣ ما هم اين هفته شد از شهر وبه چشمم سالى است

دلبرا! چگونه و به چه تاب و تحمّلى كوه فراقت را خواجه‌ات بكشد، پس ازآنكه با ناليدن بسيار در فراقت توان از او گرفته شده؛ كه:

٤٠٧

«فَهَبْنى- ياإلهى وَسَيّدى وَمَوْلاىَ وَرَبّى!- صَبَرْتُ عَلى‌ عَذابِكَ، فَكَيْفَ أصْبِرُ عَلى‌ فِراقِكَ؟»

[٢]: (پس گيرم- اى معبود و سرور و مولا و پروردگار من!- بر عذابت صبر نمايم، چگونه بر فراق و دورى‌ات شكيبا باشم.) و به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨١، ص ٢٨٤.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٧٠٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥٣، ص ٢٠٤.