جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ

حال ببينيم خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازى كيست؟

غزل 1 ألا يا أيها الساقى! أدر كأسا وناولها

غزل 2 اى فروغ حسن ماه از روى رخشان شما!

غزل 3 دل مى رود ز دستم، صاحبدلان! خدا را

غزل 4 ساقى! به نور باده، برافروز جام ما

غزل 5 صلاح كار كجا و من خراب كجا؟

غزل 6 اگرآن ترك شيرازى، به دست آرد دل ما را

غزل 7 دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما

غزل 8 شب از مطرب، كه دل خوش باد وى را!

غزل 9 صوفى! بيا، كه آينه صاف است جام را

غزل 10 رونق عهد شباب است دگر بستان را

غزل 11 به ملازمان سلطان كه رساند اين دعا را

غزل 12 صبا! به لطف بگو، آن غزال رعنا را

غزل 13 ساقيا! برخيز و در ده جام را

غزل 14 ما برفتيم و تو دانى و دل غمخور ما

غزل 15 لطف باشدگر نپوشى از گداها روت را

غزل 16 تا جمالت عاشقان را زد به وصل خود صلا

غزل 17 مىدمد صبح و كله بسته سحاب

غزل 18 گفتم اى سلطان خوبان! رحم كن براين غريب

غزل 19 آفتاب از روى او شد در حجاب

غزل 20 تعالى الله! چه دولت دارم امشب

غزل 21 صبح دولت مى دمد كو جام همچون آفتاب؟

غزل 22 ز باغ وصل تو يابد رياض رضوان آب

غزل 23 بيا كه قصر امل، سخت سست بنياد است

غزل 24 بروبه كار خوداى واعظ! اين چه فرياداست؟

غزل 25 روزه يكسو شد و عيد آمد و دلها برخاست

غزل 26 چو بشنوى سخن اهل دل، مگو كه خطاست

غزل 27 روضه خلد برين، خلوت درويشان است

غزل 28 مطلب طاعت و پيمان درست از من مست

غزل 29 سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

غزل 30 دل، سراپرده محبت اوست

غزل 31 آن سيه چرده، كه شيرينى عالم با اوست

غزل 32 دارم اميد عاطفتى از جناب دوست

غزل 33 آن شب قدرى كه گوينداهل خلوت، امشب است

غزل 34 سينهام زآتش دل، در غم جانانه بسوخت

غزل 35 زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست

غزل 36 آن پيك نامور، كه رسيد از ديار دوست

غزل 37 زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست

غزل 38 مرحبا! اى پيك مشتاقان! بگو پيغام دوست

غزل 39 آن ترك پرى چهره كه دوش از بر ما رفت

غزل 40 منم كه گوشه ميخانه، خانقاه من است

غزل 41 لعل سيراب به خون تشنه، لب يار من است

غزل 42 روزگارى است كه سوداى بتان دين من است

غزل 43 اى شاهد قدسى! كه كشد بند نقابت؟

غزل 44 باغ مرا چه حاجت سرو وصنوبر است؟!

غزل 45 شكفته شدگل حمراو گشت بلبل مست

غزل 46 زلف آشفته و خوى كرده و خندان لب و مست

غزل 47 خدا چو صورت ابروى دلرباى تو بست

غزل 48 اى هدهد صبا! به سبا مى فرستمت

غزل 49 اى غايب از نظر! به خدا مى سپارمت

غزل 50 به جان خواجه و حق قديم و عهد درست

غزل 51 خلوت گزيده را، به تماشا چه حاجت است

غزل 52 خوشتر ز عيش و صحبت باغ و بهارچيست

غزل 53 ما هم اين هفته شد از شهر وبه چشمم سالى است

غزل 54 صحن بستان ذوق بخش وصحبت ياران خوش است

غزل 55 در دير مغان آمد، يارم قدحى در دست

غزل 56 گل دربر و مى در كف و معشوقه به كام است

غزل 57 اگر به لطف بخوانى، مزيد الطاف است

غزل 58 ما را ز خيال تو، چه پرواى شراب است

غزل 59 كنون كه در كف گل، جام باده صاف است

غزل 60 اگرچه باده، فرح بخش وباد، گلبيز است

جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٧ - غزل ٥٢ خوشتر ز عيش و صحبت باغ و بهارچيست

خوش بود لبِ آب و گل و سبزه وليكن‌		افسوس! كه آن سَرْوِ روان رهگذرى بود[١]

لذا باز مى گويد:

پيوندِ عُمرِ، بسته به مويى است، هوش‌دار		غمخوارِ خويش باش، غمِ روزگار چيست؟

اى خواجه! عمر گرانمايه‌ات را صرف خويش كن و غمخوار خود باش، و پس ازاين (اگر ديدارت حاصل شد) از عنايتهاى الهى استفاده كامل را بنما؛ كه:

٤٠١

«إنْتَهِزُوا فُرَصَ الخَيْرِ، فَإنَّها تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ.»

[٢]: (فرصتهاى خوب را مغتنم شمرده و به پيشوازش برويد، كه آنها مانند گذشتن ابر درگذرند.) به گفته خواجه در جايى:

دانى كه چيست دولت؟ ديدارِ يار ديدن‌		در كوى او گدايى، بر خُسروى گُزيدن‌

بوسيدنِ لبِ يار، اوّل زدست مگذار		كآخر ملول گردى، از دست و لب گزيدن‌

فرصت شمار صُحبت، كزاين دوراهِ منزل‌		چون بگذريم ديگر نتوان به هم رسيدن‌[٣]

و به روزگار و غم آن ميانديش، كه دايمى نيستند؛ به گفته خواجه در جايى:

غم زمانه، كه هيچش كران نمى بينم‌		دواش، جز مِىِ چون ارغوان نمى بينم‌

زآفتابِ قَدَح، ارتفاعِ عيش بگير		چرا كه طالعِ وقت آنچنان نمى بينم‌[٤]

رازِ درون پرده چه داند فلك؟ خموش‌		اى مدّعى! نزاع تو با پرده دار چيست؟

راز عالَم را جز حضرت محبوب و اوليائش :- به اذن او- نمى‌دانند، اى آن كه مدّعىِ دانستن آن مى باشى! چرا با پرده دار و آن كه اين راز را از تو مخفى داشته، در نزاع و اعتراضى؟ هر چيزى در جاى خود، علّت و مصلحتى دارد. كنايه از اينكه: اى.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧٥، ص ٢١٧.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الفرصة، ص ٣٠٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٢، ص ٣٤٤.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٨، ص ٣١٥.