جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٠ - غزل ٥٠ به جان خواجه و حق قديم و عهد درست

نسبت به ايشان‌] قرار خواهد داد.).

و يا مقصود از «مرشد عشق»، استادش باشد. در جايى مى گويد:

آرى، صفت طمع در نهاد بشر نهفته است، و تا او در بشريّت خود باقى است طمع لازمه اوست؛ ولى اگر آن را در جايى كه مطلوب حضرت معشوق است بكار زند (چون رسيدن و وصول به محبوب حقيقى)، مطلوب مى باشد. خواجه هم به خود خطاب كرده و مى خواهد بگويد: چون دم از عشق او زدى و وصالش را طالبى، تو را دوكار ضرورى است: اوّل، سرباختن و بى‌باكانه از خود تهى گشتن، و همه كاره و همه چيز او را دانستن؛ و دوّم، چشم طمع به عنايات بى‌پايانش دوختن. و سپس بگويى:

٣٨٨

«إلهى! لا تُغْلِقْ عَلى مُوَحّديكَ أبْوابَ رَحْمَتِكَ، وَلا تَحْجُبْ مُشْتاقيكَ عَنِ النَّظَرِ إلى جَميلِ رُؤْيَتِكَ.»

[٢]: (معبودا! درهاى رحمتت را به روى اهل توحيدت مبند، و مشتاقانت را از مشاهده ديدار نيكويت محجوب مگردان.- نيز بگويى:

٧١٦

«إلهى! بِذَيْلِ كَرَمِكَ أعْلَقْتُ يَدى، وَلِنَيْلِ عَطاياكَ بَسَطْتُ أمَلى، فَأَخْلِصْنى بِخالِصَةِ تَوْحيدِكَ، وَاجْعَلْنى مِنْ صَفْوَةِ عَبيدِكَ.»

[٣]:

(معبودا! به دامان كرم و بزرگوارى تو دست زده‌ام، و براى نيل به عطايايت آرزوگشاده‌ام؛ پس مرا با توحيد ناب خويش پاكيزه نموده و از بندگان برگزيده‌ات قرارده.- بگويى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٠، ص ٢٢١.

[٢] ( ٢، ٣) بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٣] ( ٢، ٣) بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.