جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٢ - غزل ٤٤ باغ مرا چه حاجت سرو وصنوبر است؟!

باغ مرا چه حاجت سرو وصنوبر است؟!

شمشادِ سايهْ پرورِ من، از كه كمتر است؟!

اى نازنين پسر! تو چه مذهب گرفته‌اى؟

كت خونِ ما، حلال تر از شير مادر است‌

چون نقش غم ز دور ببينى، شراب خواه‌

تشخيص كرده ايم و مداوا، مقرّر است‌

يك نكته بيش نيست غمِ عشق و اين عجب‌

كز هر كسى كه مى شنوم، نامكرّر است‌

از آستان پيرِ مغان سر چرا كشم؟!

دولت، دراين سرا و گشايش، دراين دراست‌

ما باده مى خوريم و حريفان، غمِ جهان‌

روزى، به قدر همّت هركس، مقرّر است‌

دى داد وعده وصلم و در سَرْ شراب داشت‌

امروز تا چه گويد و بازش چه در سر است‌

ما آبروى فقر و قناعت نمى بريم‌

با پادشه بگوى: كه روزى، مقدّر است‌

شيراز و آب رُكنى و آن باد خوش نسيم‌

عيبش مكن، كه خالِ رُخِ هفت كشور است‌

فرق است زآب خضر، كه ظلمات جاى اوست‌

تا آب ما، كه منبعش اللَّه اكبر است‌

در كوى ما، شكسته دلى مى خرند و بس‌

بازار خودفروشى، از آن سوى ديگر است‌

حافظ! چه طُرفه شاخ نباتى است كِلْكِ تو؟

كش ميوه دلپذيرتر از شهد و شكّر است‌