شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٣٣ - حكايت(٢١) كسى گفت پروانه را كاى حقير

[١] مرا همچنان دور بودم ...: هنگامى كه من از شمع دور بودم، شمع مرا به عشق خود سوخت نه اين زمان كه آتش شمع در من اثر ميكند.

[٢] سندباد: نام حكيم داستانى هند است و همچنين كتاب او را سندباد و سندبادنامه مينامند. مسعودى و ابن النديم از اين كتاب سخن گفته‌اند و آنرا از جنس كتاب كليله و دمنه معرفى كرده‌اند. نسخه پهلوى آن تا زمان سامانيان موجود بوده و در عهد نوح بن منصور سامانى خواجه عميد ابو الفوارس قناوزى آنرا به فارسى ترجمه كرده و در سال ٦٠٠ بهاء- الدين محمد ظهيرى سمرقندى ترجمه قناوزى را منقح ساخته است. شايد تنقيح شده ظهيرى را ازرقى هروى به نظم آورده باشد. در ٩٧٦ مجددا اين كتاب منظوم شده است ولى ناظم آن معلوم نيست ترجمه ظهيرى در ١٩٤٨ م در اسلامبول به چاپ رسيده است بنابر آنچه گذشت نقل شيخ اجل ميبايست از ترجمه قناوزى يا از منظومه ازرقى باشد.

[٣] - چو نيكت بديدم بدى ميكنى: چون در تو نيك نگريستم دريافتم كه تو از باب توجه به خلق و همانندگان خود مرتكب بدى ميشوى. چه راه صواب آن است كه ما همگى رو به جانب خالق خود داشته باشيم.