شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٧٧ - حكايت(٣) ز درياى عمان برآمد كسى

[١] رقعه: وصله، قطعه، مجازا به معنى نامه هم آمده است.

[٢] چو حراق، خود در ميان سوخته: حراق با ضم اول: كهنه آتش‌گيره خودش در ميان وصله‌ها سوخته است در نسخه فروغى« ز حراق ...» ضبط شده است بنابراين ضبط، مى‌بايست حراق در معنى پارچه كهنه استعمال شده باشد و وصله‌هاى لباس مسافر از جنس كهنه‌هائى باشد كه بعنوان آتش‌گيره فقط قابل استفاده بوده است، ليكن تعبير اول درست‌تر مى‌نمايد.

[٣] - نكونامى انديش: صفت فاعلى مركب مرخم، يعنى كسى كه فقط به نيكنامى مى‌انديشد و ميخواهد همه كارهايش به نيكنامى بينجامد.

[٤] سر و تن به حمامش ...: ضمير متصل شين مضاف اليه است براى سر و تن.

[٥] دست بر برنهاد ...: دست بر سينه نهاد.

[٦] رهى: بنده منسوب به راه، رهى اولا در معنى فرستاده بكار رفته است، چنانكه امروزه راهى به معنى روانه و فرستاده استعمال ميشود مجازا به معنى غلام و بنده بكار رفته در گذشته بجاى اصطلاح اينجانب كه امروزه معمول است« رهى» مينوشتند.

[٧] معين: اسم فاعل از اعانت، يار و مددكار.

[٨] نرفتم در اين مملكت منزلى: بهر منزلى كه رفتم با شخص آزرده‌دلى روبرو شدم.

[٩] مگر هم خرابات ديدم خراب: يعنى حتى خرابات هم ويران و خراب بود و كسى براى مستى و عشرت آنجا نمى‌آمد و هيچكس از شراب سرگران نبود.