نكودار، ضيف‌[١] و مسافر عزيز		وز آسيبشان برحذر باش نيز
ز بيگانه پرهيز كردن نكوست،		كه دشمن توان بود درزى‌[٢] دوست‌
غريبى كه پرفتنه باشد سرش،		ميازار و بيرون كن از كشورش‌
وگر پارسى باشدش زاد[٣] بوم،		بصنعاش‌[٤] مفرست و سقلاب‌[٥] و روم‌[٦]
هم آنجا امانش مده تا بچاشت‌[٧]		نشايد[٨] بلا بر دگر كس گماشت‌
كه گويند برگشته باد آن زمين،		كزو مردم آيند بيرون چنين‌

[١] ضيف: ميهمان- جمع آن ضيوف( با دو ضمه) و ضيفان ... مصدر آن ضيافت، مضيف اسم مكان آنست. دار فعل امر از داشتن مسند و رابط جمله اول است كه از جمله دوم به قرينه حذف شده نكو و عزيز مفعول اسنادى است.

[٢] زى:( با تشديد ياء) لباس و هيأت لباس. نظير اين بيت از شعر ابو نواس:

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً		و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌		برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)

[٣] - زادبوم: زادبوم، لفظ مركب از زاد مصدر مرخم زادن و بوم، رويهم به معنى محل تولد، وطن، زادوبوم كه مى‌گويند غلط است.

[٤] صنعا: يكى از شهرهاى مهم يمن است. ياقوت حموى، نام اول آنرا« ازال» ذكر كرده بنا به روايتى حبشيان و بنا به روايت ديگر« و هرز» سردار ايرانى چون بناى مستحكم شهر را ديده گفته است:« هذا صنعة» يعنى عجب محكم است. قصر غمدان در اين شهر بنائى محكم و معروف بوده و ابرهه پادشاه حبشه معبدى بنام قليس در اين شهر ساخت و خواست كه مردم را براى حج بسوى آن متوجه كند و آنرا جانشين كعبه سازد.

[٥] سقلاب:( به فتح سين) معرب اسلاو است. اسلاوها نخست در ساحل درياى خزر ميزيستند و از آنجا بنقاط مختلف اروپا منتشر شدند- سعدى سقلاب را نام محلى پنداشته و شايد مجازا آنرا بجاى ديار سقلاب بكار برده باشد.

[٦] روم: كشور روم شرقى است و بر كشور قديم روم نيز اطلاق ميگردد.

[٧] چاشت: از ريشه چشيدن، طعام صبحانه. اين طعام در زبانهاى اروپائى هم بر مختصر بودن غذا و يا بر فاصله آن يا غذاى پيشين دلالت دارد. مجازا بر پاس اول روز يا بنابر ضبط برهان قاطع بر ربع اول روز دلالت ميكند و در اين مصراع هم در اين معنى بكار رفته است.

[٨] نشايد بلا: يعنى شايسته نيست بلا را از كسان يا مكانهائى برداشت و بر كسان يا مكانهاى ديگر گماشت.