نهم، باب توبه است و راه صواب‌		دهم، در مناجات‌[١] و ختم كتاب‌
به روز همايون‌[٢] و سال سعيد،		به تاريخ فرخ، ميان دو عيد[٣]
ز ششصد فزون بود پنچاه و پنج‌		كه پر[٤] در شد اين نامبردار گنج‌
بماندست با دامنى گوهرم،		هنوز از خجالت به زانو سرم‌
كه در بحر لؤلؤ صدف نيز هست‌		درخت بلندست در باغ و پست‌[٥]
الا اى خردمند پاكيزه‌خوى،		هنرمند نشنيده‌ام عيبجوى‌
قبا گر حريرست و گر پرنيان‌[٦]		بناچار حشوش‌[٧] بود در ميان‌
تو گر[٨] پرنيانى نيابى مجوش،		كرم كار فرما و حشوش بپوش‌
ننازم به سرمايه فضل خويش‌		به دريوزه‌[٩] آورده‌ام دست، پيش‌
شنيدم كه در روز اميد و بيم‌[١٠]،		بدانرا به نيكان ببخشد كريم‌

[١] مناجات: راز گفتن با خدا( مصدر باب مفاعله) بنابراين بابهاى ده‌گانه بوستان بدين قرار است:

باب عدل- باب احسان- باب عشق- باب تواضع- باب رضا- باب قناعت- باب تربيت- باب- شكر- باب توبه- باب مناجات.

[٢] همايون: صورت تصحيف‌يافته هماگون به معنى مبارك و مراد از روز همايون روز جمعه است( راجع به لغت همايون رجوع شود به شرح گلستان ذيل كلمه همايون).

[٣] - ميان دو عيد: ممكن است مراد، عيد ماه رمضان( اول شوال) و عيد اضحى( دهم ذى- الحجه) باشد و شايد مراد از يك عيد، نوروز و مراد از عيد ديكر يكى از اعياد دينى باشد.

[٤] در سال ششصد و پنجاه و پنج از هجرت بود كه اين گنج نامبردار از در و گوهر سرشار گرديد و كتاب بوستان، به پايان رسيد.

[٥] در باغ و پست: در باغ هم درخت بلند و هم درخت پست پيدا ميشود.

[٦] پرنيان: نوعى پارچه ابريشمين.

[٧] حشو: لايه كه ميان آستر و رويه گذارند. مراد اينست كه قبا اگرچه از جنس حرير باشد، باز لايه كه چيزى كم‌بهاست در ميان آستر و رويه آن ميگذارند، بنابراين اگر سخن عادى در ميان كلمات حكيمانه به چشم خورد بايد بر گوينده بخشود.

[٨] تو گر پرنيانى نيابى مجوش: اگر سخنان پرنيانى و گرانبها نمى‌يابى، خشمگين مشو، حشو و كلمات زايدى كه در كتاب است به كرم خويش ببخشاى.

[٩] دريوزه: گدايى.

[١٠] روز اميد و بيم: مراد روز قيامت است و در اين مصراع صنعت ارداف بكار رفته.