شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٧٢ - حكايت(١٥) يكى متفق بود بر منكرى

كنون با خرد بايد انباز گشت،

كه فردا نماند ره بازگشت‌

يكى غله مرداد[١] مه توده كرد

ز تيمار دى، خاطر آسوده كرد

شبى مست شد آتشى برفروخت،

نگون‌بخت كاليوه‌[٢] خرمن بسوخت‌

دگر روز در خوشه‌چينى نشست‌

كه يكجو، ز خرمن نماندش بدست‌

چو سرگشته ديدند درويش را،

يكى گفت: پرورده خويش را

نخواهى كه باشى چنين تيره‌روز،

به ديوانگى خرمن خود مسوز

گر از دست شد عمرت اندر بدى،

تو آنى كه در خرمن آتش زدى‌

فضيحت‌[٣] بود خوشه اندوختن،

پس از خرمن خويشتن سوختن‌

مكن جان من، تخم دين ورز و داد[٤]

مده خرمن نيكنامى به باد

چو برگشته بختى درافتد به بند

ازو نيكبختان بگيرند پند

تو پيش از عقوبت در عفو كوب‌

كه سودى ندارد فغان زير چوب‌

برآر از گريبان غفلت سرت،

كه فردا نماند خجل در برت‌

يكى متفق بود بر منكرى‌

گذر كرد بر وى نكو محضرى‌

نشست از خجالت عرق كرده روى،

كه آوخ‌[٥]! خجل گشتم از شيخ كوى‌

شنيد اين سخن پير روشن‌روان،

برو بر بشوريد و گفت: اى جوان‌

نيايد همى شرمت از خويشتن؟

كه حق حاضر و شرم دارى ز من‌

نياسايى از جانب هيچكس‌

برو، جانب حق نگهدار و بس‌

چنان شرم‌دار از خداوند خويش،

كه شرمت ز همسايگان است و خويش‌