شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٦١ - حكايت(٣) شبى خوابم اندر بيابان فيد

تو كز خواب نوشين به بانگ رحيل،

نخيزى، دگر كى رسى در سبيل‌

فرو كوفت طبل شتر ساروان‌

به منزل رسيد اول كاروان‌

خنك هوشياران فرخنده بخت،

كه پيش از دهلزن بسازند رخت‌

به ره خفتگان تا برآرند سر،

نبينند ره رفتگان را اثر

سبق برد هر كاو كه برخاست زود

پس از نقل، بيدار بودن چه سود؟

يكى در بهاران بيفشانده جو،

چه گندم ستاند به وقت درو!

كنون بايد اى خفته، بيدار بود

چو مرگ‌[١] اندر آمد ز خوابت چه سود؟

چو شيبت‌[٢] در آمد به روى شباب،

شبت دير شد ديده بركن ز خواب‌

من آن روز بركندم از عمر اميد،

كه افتادم‌[٣] اندر سياهى سپيد

دريغا كه بگذشت عمر عزيز

بخواهد گذشت ايندمى چند نيز

گذشت آنچه در ناصوابى گذشت‌

ور اين دم دگر درنيابى، گذشت‌

كنون وقت تخم است اگر پرورى،

گر اميد دارى كه خرمن برى‌

به شهر قيامت مرو تنگدست‌

كه وجهى ندارد، به حسرت نشست‌[٤]

گرت چشم عقل است، تدبير گور،

كنون كن كه چشمت نخوردست مور

به مايه توان اى پسر سود كرد

چه سود افتد آنرا كه سرمايه خورد!

كنون كوش كاب از كمر درگذشت‌

نه وقتى كه سيلاب از سر گذشت‌

كنونت كه چشم است اشكى ببار

زبان در دهان است عذرى بيار

نه پيوسته باشد روان در بدن‌

نه همواره گردد زبان در دهن‌

كنون بايدت عذر تقصير گفت‌

نه چون نفس ناطق‌[٥] ز گفتن بخفت‌