شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٥٥ - حكايت(١٠) بتى ديدم از عاج در سومنات

به فورم در آن حال معلوم شد

چو داود[١] كاهن بر او موم شد

كه ناچار چون دركشد ريسمان،

برآرد صنم دست فرياد خوان‌

برهمن شد از روى من شرمسار

كه شنعت بود بخيه‌[٢] بر روى كار

بتازيد و من در پيش تاختم‌

نگونش به چاهى در انداختم‌

كه دانستم ار زنده آن برهمن،

بماند، كند سعى در خون من‌

پسندد كه از من برآرد دمار

مبادا كه رازش كنم آشكار

چو از كار مفسد خبر يافتى،

ز دستش برآور چو دريافتى‌

گه گر زنده‌اش مانى، آن بى‌هنر،

نخواهد ترا زندگانى دگر

وگر سر به خدمت نهد بر درت،

اگر دست يابد، ببرد سرت‌

فريبنده را پاى در پى منه‌

چو رفتى و ديدى امانش مده‌

تمامش بكشتم به سنگ آن خبيث‌

كه از مرده ديگر نيايد حديث‌

چو ديدم كه غوغايى انگيختم،

رها كردم آن بوم و بگريختم‌

چو اندر نيستانى آتش زدى،

ز شيران بپرهيز اگر بخردى‌

مكش بچه مار مردم گزاى.

چو كشتى، در آنخانه ديگر مپاى‌

چو زنبور خانه بياشوفتى،

گريز از محلت كه گرم اوفتى‌

به چابكتر از خود مينداز تير،

چو افتاد، دامن به دندان مگير

در اوراق سعدى چنين پند نيست،

كه چون پاى ديوار كندى مايست‌

به هند آمدم بعد از آن رستخيز

وز آنجا به راه يمن تا حجيز

از آنجمله سختيكه بر من گذشت،

دهانم جز امروز شيرين نگشت‌

در اقبال و تأييد بو بكر سعد،

كه مادر نزايد چنو قبل و بعد

ز جور فلك، دادخواه آمدم‌

در اين سايه‌گستر پناه آمدم‌

دعاگوى اين دولتم بنده‌وار،

خدايا تو اين سايه پاينده دار