شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٣١ - حكايت(١٩) در اين شهر بارى به سمعم رسيد

سر از مغز و دست از درم كن تهى،

چو خاطر به فرزند مردم نهى‌

مكن بد به فرزند مردم نگاه‌

كه فرزند خويشت برآيد تباه‌

در اين شهر بارى به سمعم رسيد:

كه بازارگانى غلامى خريد

شبانگه مگر دست بردش به سيب‌

كه سيمين ز نخ بود و خاطر فريب‌

پريچهره هرچ اوفتادش به دست،

به كين در سر مغز خواجه شكست‌

نه هرجا كه بينى خطى دلفريب،

توانى طمع كردنش در كتيب‌[١]

گوا[٢] كرد بر خود خداى و رسول،

كه ديگر نگردد به گرد فضول‌

رحيل‌[٣] آمدش هم در آن هفته پيش‌

دل‌افكار و سربسته و روى ريش‌

چو بيرون شد از كازرون يك دو ميل،

به پيش آمدش سنگلاخى مهيل‌[٤]

بپرسيد: كاين قلعه را نام چيست؟

كه بسيار بيند عجب هركه زيست‌

چنين گفتش از كاروان همدمى:

مگر تنگ تركان‌[٥] نبينى همى؟

برنجيد چون تنگ تركان شنيد

تو گفتى كه ديدار دشمن بديد

سيه‌[٦] را يكى بانگ برداشت سخت:

كه ديگر مران خر، بينداز رخت‌

نه عقل است و نه معرفت يك جوم،

اگر من دگر تنگ تركان روم‌

در شهوت نفس كافر ببند

وگر عاشقى، لت‌خور[٧] و سر ببند

چر مر بنده‌يى را همى پرورى،

به هيبت‌[٨] برآرش كزو برخورى‌

وگر[٩] سيدش لب به دندان گزد،

دماغ خداوند گارى، پزد