شنيدم سهى قامت سيمتن،		كه ميرفت و ميگفت با خويشتن:
محاسن‌[١] چو مردان ندارم بدست‌		نه مردى بود پيش مردان نشست‌
سيه نامه ترزان مخنث مخواه،		كه پيش از خطش روى گردد سياه‌[٢]
از آن بى‌حميت ببايد گريخت،		كه نامرديش آب مردان بريخت‌[٣]
پسر كاو ميان قلندر نشست‌		پدر گو: ز خيرش فروشوى دست‌
دريغش مخور بر هلاك و تلف‌		كه پيش از پدر مرده به ناخلف‌
خرابت كند شاهد خانه كن‌		برو خانه آباد گردان به زن‌
نشايد هوس باختن با گلى،		كه هر بامدادش بود بلبلى‌
چو خود را به هر مجلسى شمع كرد،		تو ديگر چو پروانه گردش مگرد
زن خوب و خوشخوى و آراسته‌		چه ماند؟ به نادان نوخاسته‌[٤]؟
درو دم چو غنچه دمى از وفا		كه از خنده افتد چو گل در[٥] قفا
نه چون كودك پيچ بر پيچ شنگ‌[٦]		كه چون‌[٧] مقل نتوان شكستن به سنگ‌
مبين دلفريبش چو حور بهشت‌		كز آنروى ديگر چو غوليست زشت‌
گرش پاى‌بوسى، نداردت پاس‌		ورش خاك باشى، نداند سپاس‌

[١] محاسن: ريش. مراد اينست كه چون ريش ندارى شايسته نيست با مردان همنشين باشى، ممكن است« بدست»« با دو فتحه» بمعنى وجب باشد. همچنين ممكن است مراد در دست گرفتن ريش باشد.

[٢] سيه‌نامه ترزان مخنث مخواه ...: مراد اينست كه هرگاه جوانى پيش از ريش برآوردن منحرف شود و استفاده جنسى از او بكنند گناهكارترين مردم است.

[٣] - از آن بى‌حميت ...: گريز از بى‌غيرتى كه آبروى مردى و مردانگى را بواسطه نامردى بريزد واجب است. ممكن است كنايه از آميزش با جنس موافق باشد.

[٤] زن خوب و خوشخوى ...: زنى كه داراى اين صفات باشد قابل مقايسه با پسران نادان و نوبر آمده نيست.

[٥] در و دم چو غنچه: همچنان‌كه دميدن در غنچه موجب خندان شدن و شگفتن آن ميشود وفا هم مايه تسليم و اطاعت و نشان زن است.

[٦] شنگ: شاد و مغرور از نشاط، نام گياهى هم هست.

[٧] مقل( با ضم اول): صمغى است سخت. و بعضى گفته‌اند هندوانه ابو جهل است هرگاه در تشبيهات اين بيت و بيت پيشين دقت كنيم، معلوم ميشود بين دو روش و دو موضوع اعمال غريزه جنسى مقايسه‌يى درك شده است.

اين بيت و ابيات بعدى درباره نكوهش پسران بدكاره است، تندخوئى و بى‌مهرى و ديوصفتى آنها را بيان كرده است.