شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٠٤ - حكايت(١٠) يكى طفل، دندان برآورده بود

چو دلتنگ خفت آن فرومايه دوش،

كه بر سفره ديگران داشت گوش‌

يكى گربه در خانه زال بود،

كه برگشته ايام و بدحال بود[١]

دوان شد[٢] به مهمان‌سراى امير

غلامان سلطان زدندش به تير

چكان خونش از استخوان ميدويد

همى گفت و از هول جان ميدويد[٣]:

اگر جستم از دست اين تيرزن،

من و موش و ويرانه پيرزن‌

نيرزد عسل، جان من، زخم نيش‌

قناعت نكوتر به دوشاب‌[٤] خويش‌

خداوند از آن بنده خرسند نيست،

كه راضى‌[٥] به قسم خداوند نيست‌

يكى طفل، دندان برآورده بود

پدر سر بفكرت فروبرده بود

كه من نان و برگ‌[٦] از كجا آرمش؟

مروت نباشد كه بگذارمش‌

چو بيچاره گفت اين سخن نزد جفت،

نگر، تا زن او را چه مردانه گفت:

مخور هول ابليس، تا جان‌[٧] دهد

هم آنكس‌[٨] كه دندان دهد، نان دهد

تواناست آخر خداوند روز،

كه روزى رساند، تو چندان مسوز

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)