شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٩٥ - حكايت(١٣) رباخوارى از نردبانى فتاد

[١] گرت بيخ اخلاص در بوم نيست: اگر درخت اخلاصت در زمين ريشه نگرفته است.

[٢] وحل: گل و لاى.

[٣] - خفيه: پنهانى.

[٤] چه وزن آورد جايى انبان باد: انبان پر از باد وزن اضافى ندارد، زيرا باد داراى وزن نيست. عمل رياكار مانند اينان پر از باد است.

[٥] مرائى( اسم فاعل): رياكار.

[٦] ابره( با فتح اول لفظ عربى): رويه لباس. مراد بيت اين است: اشخاص رياكار رويه لباس خود را بهتر از آستر انتخاب ميكنند، زيرا آستر از ديده مردم محجوب است و رويه لباس را همه ميبينند.

[٧] فراغ از نظر داشتند: به نگاه مردم توجه نداشتند و از پندار مردم درباره خويش فارغ بودند بهمين جهت باطن خود را بهتر از ظاهر ميسازند و از باب تمثيل ميتوان گفت كه آنان برخلاف رياكاران آستر لباس از پرنيان ميكنند و رويه لباس را از پارچه ساده برمى‌گزينند.

[٨] فاش: در اينجا قيد است و ممكن است صفت براى« آوازه» گرفته شود. اگر در حقيقت آوازه ميخواهى يا طالب آوازه حقيقى هستى.

[٩] حشو: آنچه در ميان آستر و رويه جامه ميگذارند.

[١٠] كه از منكر ايمن‌ترم ...: از كسانيكه مرا انكار ميكنند و با من دشمنى مى ورزند آسوده‌ترم تا از ارادتمندان، چه ممكن است مريدان مرا به ريا و غرور افكنند. ممكن است منكر به فتح اول باشد در اينصورت مقصود آن تواند بود كه فعل منكر اگر از كسى صادر شود و مرتكب از آن توبه كند، ممكن است مورد عفو الهى واقع شود در صورتيكه ريا بر اثر اقبال مريدان نوعى شرك است و شرك مغفور نيست.