شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٩٤ - حكايت(١٣) رباخوارى از نردبانى فتاد

پسر چند روزى گرستن‌[١] گرفت‌

دگر با حريفان‌[٢] نشستن گرفت‌

به خواب اندرش ديد و پرسيد حال:

كه چون رستى از حشرونشر و سؤال‌[٣]؟

بگفت: اى پسر، قصه بر من مخوان،

به دوزخ درافتادم از نردبان‌

نكوسيرتى بى‌تكلف برون‌[٤]،

به از نيكنامى خراب اندرون‌

به نزديك من، شبرو راهزن،

به از فاسق پارسا پيرهن‌

يكى بر در خلق، رنج‌[٥] آزماى،

چه مزدش دهد در قيامت خداى!

ز «عمرو» اى پسر چشم اجرت مدار

چو در خانه «زيد» باشى بكار

نگويم تواند رسيدن بدوست‌[٦]،

درين ره جز آن‌كس كه رويش در اوست‌

ره راست رو تا به منزل رسى‌

تو بر ره نه اى زين قبل‌[٧] واپسى‌

چو گاوى كه‌[٨] عصار، چشمش ببست،

دوان تا بشب، شب همانجا كه هست‌

كسى گر بتابد ز محراب روى،

به كفرش گواهى دهند اهل كوى‌

تو هم پشت بر قبله‌اى در نماز،

گرت در خدا نيست روى نياز

درختى كه بيخش بود برقرار،

بپرور، كه روزى، دهد ميوه بار