شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٩٢ - حكايت(١١) شتر بچه با مادر خويش گفت

عبادت باخلاص و نيت نكوست‌

وگرنه چه آيد ز بيمغز پوست‌

چه زنار مغ در ميانت چه دلق،

كه درپوشى از بهر پندار خلق‌

مكن گفتمت مردى خويش فاش‌

چو مردى نمودى، مخنث مباش‌

به اندازه‌ى‌[١] بود بايد نمود،

خجالت نبرد آنكه بنمود و بود

كه چون عاريت بركنند از سرش،

نمايد كهن جامه‌يى در برش‌

اگر كوتهى، پاى چوبين مبند،

كه در چشم طفلان نمايى بلند

وگر نقره اندوده باشد نحاس‌[٢]،

توان خرج كردن بر ناشناس‌

منه جان من، آب زر بر پشيز،

كه صراف‌[٣] دانا نگيرد به چيز

زر اندودگان را به آتش برند،

پديد آيد آنگه كه مس با زرند

ندانى كه باباى كوهى‌[٤] چه گفت؟

به مردى كه ناموس‌[٥] را شب نخفت:

برو جان بابا، در اخلاص، پيچ‌

كه نتوانى از خلق بربست هيچ‌

كسانى كه فعلت پسنديده‌اند،

هنوز از تو نقش برون ديده‌اند

چه قدر آورد بنده حور ديس‌[٦]،

كه زير قبا دارد اندام پيس‌[٧]؟

نشايد به دستان‌[٨] شدن در بهشت‌

كه بازت‌[٩] رود چادر از روى زشت‌