شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٨٦ - حكايت(٤) شبى كردى از درد پهلو نخفت

من آنم كه در شيوه طعن و ضرب،

به رستم درآموزم آداب حرب‌[١]

چو بازوى بختم قويحال بود،

سطبرى‌[٢] بيلم نمد مى‌نمود

كنونم كه در پنجه اقبيل‌[٣] نيست،

نمد پيش تيرم كم از بيل نيست،

بروز اجل نيزه جوشن درد

ز پيراهن بى‌اجل نگذرد

كرا تيغ قهر اجل در قفاست،

برهنست گز جوشنش چندلاست‌

ورش بخت ياور بود دهر پشت‌[٤]،

برهنه نشايد به ساطور[٥] كشت‌

نه دانا به سعى از اجل جان ببرد،

به نادان به ناساز[٦] خوردن بمرد

شبى كردى‌[٧] از درد پهلو نخفت‌

طبيبى در آن ناحيت بود و گفت:

ازين‌[٨] دست كو آب رز[٩] ميخورد،

عجب دارم ار شب به پايان برد

كه در سينه پيكان تير تتار،

به از ثقل مأكول ناسازگار

گر افتد به يك لقمه در روده پيچ،

همه عمر نادان برآيد به هيچ‌

قضا[١٠] را طبيب اندر آن شب بمرد،

چهل سال از اين رفت و زندست كرد

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)