شنيدم كه مهمانش آمد يكى،		ز بيماريش‌[١] تا به مرگ اندكى‌
سرش‌[٢] موى و رويش صفا ريخته‌		به موييش جان در تن آويخته‌
شب آنجا بيفكند و بالش نهاد		روان‌[٣] دست در بانگ و نالش نهاد
نه خوابش گرفتى شبان يك نفس‌		نه از دست فرياد او خواب كس‌
نهادى پريشان و طبعى درشت‌		نميمرد و خلقى به حجت‌[٤] بكشت‌
ز فرياد و ناليدن و خفت و خيز،		گرفتند ازو خلق راه گريز
ز ديار[٥] مردم در آن بقعه كس،		همان ناتوان ماند و معروف و بس‌
شنيدم كه شبها ز خدمت نخفت‌		چو مردان ميان بست و كرد آنچه گفت‌
شبى بر سرش لشكر آورد خواب‌		كه چند آورد مرد ناخفته تاب،!
به يكدم كه چشمانش خفتن گرفت،		مسافر پراكنده گفتن گرفت:
كه لعنت برين نسل ناپاك باد،		كه نامند و ناموس و زرقند[٦] و باد،
پليد اعتقادان پاكيزه‌پوش‌		فريبنده پارسايى فروش‌
چه داند لت انبانى‌[٧] از خواب، مست،		كه بيچاره‌يى ديده بر هم نبست؟

[١] ز بيماريش ...: چنان بيمار بود كه با مرگ فاصله‌يى اندك داشت.

[٢] سرش موى و رويش صفا ريخته: موى سرش ريخته و صفاى رويش از ميان رفته.

[٣] - روان: در اينجا قيد است به معنى« زود و به آسانى» ممكن است مجازا« روان» بمعنى جان، شروع‌كننده به فرياد و نالش شناخته شود لكن مجازى بعيد خواهد بود.

[٤] به حجت: با دشنام و گفتار دل‌آزار. مراد بيت اينست كه بيمار پريشان‌نهاد و درشت‌خوى خود نميمرد، لكن با سخنان دل‌آزار خود، خلقى را ميكشت، يعنى سخت‌آزار ميداد« حجت» در اينجا در معنى مجازى با علاقه سبب و مسبب بكار رفته است.

[٥] ديار:( با فتح اول و تشديد ياء) شخص- يك تن آدمى.

[٦] زرق: مكر. راجع به« زرق» پيش از اين گفتگو شده. مراد اينست: اين نسل ناپاك در انديشه تحصيل شهرت و آبروى ظاهرى هستند و در مقام مكرند و پر از باد غرورند.

[٧] لت انبان: مركب از« انبان» و« لت» به معنى شكم: كسى كه شكمش مانند انبانست و شكم‌خوار و پرخور است. لت( به فتح اول) معانى ديگرى هم دارد، از قبيل ضربت و پاره و توپ پارچه و نوعى كتان.« لت انبار» هم ميتواند به معنى« لت انبان» باشد و مجازا بر تنبل پرخور اطلاق گردد.