شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٤٥ - حكايت(٥) فقيهى كهن جامهيى تنگدست

مرا نيز چوگان لعب است و گوى‌

بگفتند: اگر نيك دانى، بگوى‌

پس آنگه به زانوى عزت نشست،

زبان برگشاد و دهنها ببست‌[١]

به كلك فصاحت بيانى كه داشت،

به دلها چو نقش نگين برگماشت‌

سر از كوى صورت به معنى كشيد

قلم‌[٢] بر سر حرف دعوى كشيد

بگفتندش از هر كنار، آفرين:

كه بر عقل و طبعت هزار آفرين‌

سمند[٣] سخن تا به جايى براند،

كه قاضى چو خر درو حل بازماند

برون آمد از طاق و دستار خويش،

به اكرام و لطفش فرستاد پيش:

كه هيهات![٤] قدر تو نشناختم‌

به شكر قدومت نپرداختم‌

معرف به دلدارى آمد برش‌

كه دستار قاضى نهد بر سرش‌

كه فردا[٥] شود بر كهن مئزران،

ز دستار پنجه گزم سرگران‌

چو مولام خوانند و صدر كبير،

نمايند مردم به چشمم حقير

تفاوت كند هرگز آب زلال،

گرش ظرف زرين بود يا سفال‌

خرد بايد اندر سر مرد و مغز

نبايد مرا چون تو دستار نغز

كس از سر بزرگى نباشد به چيز

كدو سر بزرگ است و بى‌مغز نيز

ميفراز گردن به دستار خويش‌

كه دستار پنبه است و سبلت حشيش‌[٦]

به صورت كسانى كه مردم وشند،

چو صورت‌[٧] همان به كه دم دركشند

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)