شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٢٩ - حكايت(١٩) يكى را چو من دل به دست كسى

شبى ديو خود را پريچهره ساخت،

در آغوش آن مرد و بر وى‌[١] بتاخت‌

سحرگه مجال نمازش نبود

ز ياران كس آگه ز رازش نبود

به آبى فرو رفت نزديك بام‌[٢]،

برو بسته سرما درى از رخام‌[٣]

نصيحتگرى لومش‌[٤] آغاز كرد:

كه خود را بكشتى درين آب سرد

ز برناى منصف برآمد خروش:

كه اى يار، چند؟ از ملامت خموش‌

مرا پنج روز اين پسر دل فريفت‌

ز مهرش چنانم كه نتوان شكيفت‌[٥]

نپرسيد بارى به خلق خوشم‌

ببين تا چه بارش به جان ميكشم‌

پس آن را كه شخصم ز خاك آفريد،

به قدرت در او جان پاك آفريد،

عجب دارى ار بار امرش برم‌

كه دايم به احسان و فضلش درم،

اگر مرد عشقى، كم خويش‌[٦] گير

وگرنه، ره عافيت پيش گير

مترس از محبت كه خاكت كند،

كه باقى‌[٧] شوى گر هلاكت كند

نرويد[٨] نبات از حبوب درست،

مگر حال بر وى بگردد نخست‌

ترا با حق آن آشنايى دهد،

كه از دست خويشت رهايى دهد

كه تا با خودى در خودت راه نيست‌

وزين نكته جز بيخود، آگاه نيست‌