شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١٨٩ - حكايت(١٧) ندانم كه گفت اين حكايت به من

چو حاتم به آزادگى سر نهاد،

جوان را برآمد خروش از نهاد

به خاك اندر افتاد و بر پاى جست،

گهش خاك بوسيد و گه پاى و دست‌

بينداخت شمشير و تركش‌[١] نهاد

چو بيچارگان دست بركش‌[٢] نهاد:

كه من گر گلى بر وجودت زنم‌

به نزديك مردان نه مردم، زنم‌

دو چشمش ببوسيد و در بر گرفت‌

وز آنجا طريق يمن برگرفت‌

ملك در ميان دو ابروى مرد،

بدانست حالى كه كارى نكرد

بگفتا: بيا تا چه دارى خبر؟

چرا سر نبستى به فتراك‌[٣] بر!

مگر بر تو نام‌آورى حمله كرد

نياوردى از ضعف تاب نبرد؟

جوانمرد شاطر[٤] زمين بوسه داد

ملك را ثنا گفت و تمكين‌[٥] نهاد:

كه دريافتم حاتم نامجوى،

هنرمند و خوش‌منظر و خوبروى‌

جوانمرد و صاحب‌خرد ديدمش،

به مردانگى فوق خود ديدمش،

مرا بار لطفش دوتا كرد پشت‌

به شمشير[٦] احسان و فضلم بكشت‌

بگفت آنچه ديد از كرمهاى وى‌

شهنشه ثنا گفت بر آل طى‌

فرستاده را داد مهرى‌[٧] درم‌

كه مهر است بر نام حاتم كرم‌[٨]

مر او[٩] را سزد گر گواهى دهند،

كه معنى و آوازه‌اش همرهند