شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١٨٨ - حكايت(١٧) ندانم كه گفت اين حكايت به من

شنيدم كه جشنى ملوكانه ساخت‌

چو چنگ اندر آن بزم، خلقى نواخت‌[١]

در ذكر حاتم كسى باز كرد

دگر كس ثنا گفتن آغاز كرد

حسد مرد را بر سر كينه داشت‌

يكى را به خون خوردنش برگماشت:

كه تا هست حاتم در ايام من،

به نيكى نخواهد شدن نام من‌

بلاجوى، راه بنى طى گرفت‌

به كشتن جوانمرد را پى‌گرفت‌

جوانى به ره پيش باز آمدش‌

كزو بوى انسى فراز آمدش‌[٢]

نكوروى و دانا و شيرين زبان‌

بر خويش بردش شبى ميهمان‌

كرم كرد و غم خورد و پوزش نمود[٣]

بدانديش را دل به نيكى ربود

نهادش سحر بوسه بر دست و پاى‌

كه نزديك ما چند روزى بپاى‌[٤]

بگفتا نيارم شد اينجا مقيم‌

كه در پيش دارم مهمى عظيم‌

بگفت ار نهى با من اندر ميان،

چو ياران يكدل بكوشم به جان‌

به من دار گفت اى جوانمرد گوش‌

كه دانم جوانمرد را پرده‌پوش‌[٥]

در اين بوم، حاتم‌شناسى مگر؟

كه فرخنده رايست و نيكوسير

سرش پادشاه يمن خواستست،

ندانم چه كين در ميان خاستست؟

گرم ره‌نمايى به آنجا كه اوست،

همين چشم دارم ز لطف تو دوست‌

بخنديد برنا: كه حاتم منم‌

سر اينك جدا كن به تيغ از تنم‌

نبايد[٦] كه چون صبح گردد سپيد،

گزندت رسد يا شوى نااميد