شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١٦٩ - حكايت(٤) يكى رفت و دينار ازو صد هزار

[١] ديو سفيد: همان ديوى است كه در خوان هفتم، رستم با او روبرو شد و بر او پيروز گرديد. در افسانه‌ها چنين آمده است كه رستم قسمتى از جمجمه اين ديو را بجاى كلاهخود بر سر ميگذاشت. به ريو، يعنى بوسيله نيرنگ.

[٢] مناع خير: مقتبس است از آيه پانزدهم از سوره قلم‌« مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ» پيش گيرنده از نيكى، تجاوزكننده گنهكار.

[٣] - رگ نخفت: از خشم فارغ نشد.

[٤] ميراث جد من است: مسند است براى دستگاهى.

[٥] به دستم نيفتاد: مراد اين بيت و دو بيت پيش چنين است: پدرم گفت: اين مال كه من امروز دارم، ارثى است كه از جد او به وى و از او بمن رسيده است پس اجداد من با بخل و خست، اين مال را نگاه داشتند و خود مردند و به حسرت از خويش بجاى گذاشتند، اما اينك كه به دست من افتاده است، مانند پدر رفتار نخواهم كرد، تا در نتيجه بخل من به پسرم بازماند.

[٦] يغما: در متن على يف غارت.

[٧] خور و پوش: بخور و بپوش و بپوشان.

[٨] كان: مخفف كه آن يعنى كه از آن تست« آن» در اين مورد و موارد مشابه، ضمير ملكى است. اين بيت مكرر است.