شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١١٥ - حكايت(١٤) شنيدم كه در مرزى از باختر

چو گفتند نيكان بدان نيكمرد،

تو بر خور كه بيدادگر برنخورد،

گمانش خطا بود و تدبير، سست،

كه در عدل بود[١] آنچه در ظلم جست‌

يكى بر سر شاخ، بن ميبريد،

خداوند بستان نگه كرد و ديد،

بگفتا: كه اين مرد، بد ميكند،

نه با من كه با نفس خود ميكند

نصيحت بجايست اگر بشنوى،

ضعيفان ميفكن به كتف قوى،

كه فردا به داور بود خسروى‌[٢]،

گدايى كه پيشت نيرزد جوى‌

چو خواهى كه فردا بود مهترى،

مكن دشمن خويشتن كهترى‌[٣]

كه چون بگذرد بر تو اين سلطنت،

بگيرد به قهر آن گدا دامنت‌

مكن، پنجه از ناتوانان بدار،

كه گر بفكنندت، شوى شرمسار

كه زشت است در چشم آزادگان،

بيفتادن از دست افتادگان‌

بزرگان روشندل نيكبخت،

به فرزانگى تاج بردند و تخت‌

به دنباله راستان، كج مرو

وگر راست خواهى، ز سعدى شنو

مگو: جاهى‌[٤] از سلطنت بيش نيست،

كه ايمن‌تر از ملك درويش نيست‌

سبكبار مردم سبكتر روند

حق اينست و صاحبدلان بشنوند

تهيدست، تشويش‌[٥] نانى خورد

جهانبان به قدر جهانى خورد