شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١١٤ - حكايت(١٤) شنيدم كه در مرزى از باختر

نگويم كه بدخواه درويش بود،

حقيقت‌[١]، كه او دشمن خويش بود

طمع كرد در مال بازارگان‌

بلا ريخت بر جان بيچارگان‌

به اميد بيشى‌[٢] نداد[٣] و نخورد،

خردمند داند كه ناخوب كرد

كه تا جمع كرد آن زر از گربزى‌[٤]،

پراكنده شد لشكر از عاجزى‌

شنيدند بازارگانان خبر،

كه ظلمست در بوم آن بى‌هنر

بريدند از آنجا خريد و فروخت‌[٥]،

زراعت نيامد رعيت بسوخت‌

چو اقبالش از دوستى سر بتافت،

بناكام، دشمن، برو دست يافت‌

ستيز فلك، بيخ و بارش بكند

سم اسب دشمن، ديارش بكند

وفا در كه جويد كه پيمان گسيخت؟

خراج از كه خواهد چو دهقان گريخت؟

چه نيكى طمع دارد آن بيصفا،

كه باشد دعاى بدش در قفا!

چو بختش نگون بود در كاف‌[٦] كن،

نكرد آنچه نيكانش گفتند، كن‌