ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٩٧ - موعظه اين خطبه را روزهاى جمعه براى تذكر و تنبه اصحاب و شيعيانش ايراد مىفرمود

استعمال كرد، چوب دستى بدست گرفت، همانطور كه پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله در ايام عيدهاى مذهبى اين اعمال را انجام ميداد، موقعى كه امام رضا از منزل خارج شد درب خانه ايستاد، خدا را تكبير، تقديس، تهليل و تسبيح كرد.[١]

وقتى كه آن حضرت حركت كرد صداى مردم بگريه بلند شد، سر لشكرها با لشكرشان پياده شدند و در جلو و عقب آن بزرگوار براه افتادند. چهل قدم به چهل قدم آن برگزيده خدا تكبير و تهليل ميگفت، مردم نيز با امام ٧ همصدا شده تكبير ميگفتند، نزديك بود كه در شهر فتنه و شورشى ايجاد شود، اين خبر بمأمون رسيد، مأمون كسى را نزد امام رضا فرستاد كه اى مولاى من برگرد، تو نسبت به شأن خود از من داناترى، برگرد (نماز عيد قربان را نخوان) امام رضا ٧ برگشت و نماز عيد قربان را با مردم بجا نياورد.

مأمون دختر خود را بعضى گفته‌اند: خواهر خود را براى آن حضرت تزويج كرد. روايت صحيح آنست كه خواهر خود امّ حبيبه را بآن بزرگوار تزويج كرد و از امام تقاضا كرد كه او را براى خود تزويج نمايد.

٣٤- أحمد بن ابو نصر سكونى روايت كرده: موقعى كه مردم در آن مجلس عقد اجتماع كردند امام رضا ٧ اين خطبه را خواند:

الحمد للّه الذي بيده مدار الاقدار و بمشيته تتم الامور و أشهد أن لا اله‌

[١] در كتاب المنجد گويد: تكبير: اللّه اكبر گفتن. تقديس: خدا را بدون هر عيب و نقصى دانستن. تهليل: لا اله إلا اللّه گفتن. تسبيح: سبحان اللّه گفتن- مترجم.