ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٦٢ - گفتار آن جناب در باره استطاعت (قدرت و اختيارات انسان در افعال)

مى‌يافت، عرض كردم: از اين هم بيشتر و واضح‌تر بگو، فرمود: من دوست دارم موقعى كه اين فرزندم دعا ميكند و دعاى او مستجاب ميگردد مرا در طرف يمين خود جا دهد و دعا كند تا من هم آمين بگويم گفتم: بيش از اين براى من توضيح بده، فرمود: من اين فرزندم را امين ميدانم بر آنچه كه پدرم مرا امين ميدانست. گفتم: واضح‌تر از اين بگو، فرمود: پدرم مرا بكتابهائى كه بخط امير المؤمنين ٧ است امين ميدانست من نيز اين فرزندم را بر آن كتابها كه فعلا نزد او هستند امين ميدانم. عرض كردم: از اينهم واضح‌تر؟

فرمود: بلند شو و بر موسى بن جعفر سلام كن زيرا كه او بعد از من امام تو خواهد بود در بين من و اين پسرم كسى مقام امامت را ادعا نميكند مگر اينكه دچار فتنه خواهد شد، اگر مردم (براى شناختن امام) به يمين و يسار رفتند تو با موسى بن جعفر باش!، من بلند شدم و دست حضرت موسى بن جعفر را بوسيدم و گفتم: شهادت ميدهم كه تو مولا و امام من هستى، آن حضرت فرمود: راست گفتى و به صواب رسيدى، گفتم: اى مولاى من اين موضوع را بآن افرادى كه مورد وثوق هستند خبر دهم؟ فرمود: آرى، پس من بعد از سخن طولانى از جاى خود بلند شدم.

١٠- از عمر بن يزيد روايت شده كه گفت: امانتى از حضرت صادق ٧ نزد من بود، وقتى كه امام صادق از دنيا رفت من نزد فرزند آن حضرت كه عبد اللّه افطح باشد آمدم و گفتم: بعد از پدر تو چه كسى صاحب مقام امامت است؟ گفت: من، گفتم: برادر تو به اين امر اقرار دارد؟ گفت: آرى، من آن دو برادر را پيش يكديگر جمع‌