ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٨٧ - سخنان كوتاه پيغمبر

خطاب رسيد: آرى، بعد از آن بموسى ندا رسيد: حقّا كه من خدا و ربّ عالميانم، يا موسى عصاى خود را رها كن (چون موسى عصا را رها كرد) و ديد كه عصا بحركت آمد و نظير مار باريكى شد رو بفرار نهاد و آن عصا مثل تنه درخت خرمائى شد و از دندانهاى آن صوت شديدى چون آتش از دهانش خارج شد.

از صادق آل محمّد صلى اللّه عليه و آله راجع بتفسير آيه شريفه‌ كَأَنَّها جَانٌّ وَلَّى مُدْبِراً* پرسيده شد؟ فرمود: آن عصا مارى شد نظير تنه درخت خرما و حركت آن مثل مار باريك و كوچكى بود كه (تيز و تند باشد) پس موسى ٧ مأمور شد كه بسوى عصا مراجعت نمايد، موسى بطرف عصا برگشت ولى خائف و ترسان بود.

بعد از مراجعت مأمور شد كه عصا را بگيرد پس حضرت موسى پاى خود را روى دم آن نهاد و با دست خود ريش آن را گرفت و دست خود را ديد كه در ميان دو شاخ عصا قرار گرفته و عصا بصورت اول خود در آمده و بموسى ميگويد: نعلين خود را بيرون كن.

پس خداى توانا موسى ٧ را درحالى‌كه عصا را در دست داشت نزد فرعون فرستاد و آن حضرت را مأمور كرد كه از طرف خدا بفرعون تبليغ رسالت نمايد و فرعون را (از عذاب خدا) بر حذر دارد و بترساند.

خداى تعالى راجع بآنچه كه بحضرت موسى گفته بود بآن حضرت سفارش ميفرمود، از جمله آنها اين بود: يا موسى! آيا ميدانى كه چرا من تو را از بين مردم براى وحى و كلام خود برگزيدم، عرض كرد: نه، خطاب رسيد: من بندگان خود را كه امتحان كردم هيچ‌كدام را مثل تو شكسته نفس نديدم.